Özge EROĞLU

Öyle bir gel ki, silinsin karanlığı gecemin… Hasretini unutsun yarı ölmüş yüreğim bir anda. Umutlarım büyüsün, bir daha dokun geceme. Ve gölgeni saklasın şu yorgun kaldırımlar. Kokun değsin tenime, dağılsın hasret… Tükenmeden elimde kalan en son umudum büyüsün düşlerim seninle bir daha. Nasıl mecburum ellerine, yüreğine nasıl hasretim bir anlasan… Ve bir anda gelsen, dağıtıp karanlıkları. Yıkanan şehrin yağmurlarıyla, geç kalmış pişmanlığımın ağrısını dindirerek ” Bak döndüm ” desen… Daha şimdiden tükendi ruhum işte. Sensizliğin ateşiyle tutuştu gecelerim. Yangınlarındayım kör sevdamın. Kime dokunsam sensizliği sarıyor ellerim, neye Baksam yokluğunu görüyorum. Nereye gitsem hasretin bana yar… Kimsesiz çocuklar gibiyim en yalnız köşesinde gecenin. Sabahı edecek kadar bile umudum yok sensiz. İçimde biriken sözlerimi bir tek sen anlarsın bilirim. Bir ses ver artık sesime, ve öyle bir gel ki yar, sende dursun saatler…

TUĞBA TOKAT

Sen hala yoksun… Çok karışığım ve çok yalnız… Bu umutsuzluk beni aşıyor! Kendimi nereye koysam orası cehennem oluyor. Neyi yakın bilsem kendime, her şey uzak kalıyor bana. Ne zaman aşık olsam aklımda hep sen varsın. Bir atabilsem yüreğimden, bir unutabilsem, bir an bile olsa nefes alsa yüreğim.Gel gör ki başımı kaldırıp baktığımda gökyüzüne her defasında yine sen, yine senin gözlerin, yine senin bakışların kuşatır beni…

Böyle yaşarım seni ben. Bu yoklukta, bu yalnızlıkta, bu kendini kanatan yarada yaşarım çığlık çığlığa… Bir ben kalırım o tükenişlerden geriye. Yorgun, dağılmış, umutsuz, yalnız bir ben… Ama öyle büyürsün ki içimde yorgunluğumda, umutsuzluğumda, yalnızlığımda sen, yine sen! Ben bir kurşunluk kalbime aldırmam, gel gör ki sana kıyamam gülüm…

TUĞBA TOKAT