Öyle bir gel ki, silinsin karanlığı gecemin… Hasretini unutsun yarı ölmüş yüreğim bir anda. Umutlarım büyüsün, bir daha dokun geceme. Ve gölgeni saklasın şu yorgun kaldırımlar. Kokun değsin tenime, dağılsın hasret… Tükenmeden elimde kalan en son umudum büyüsün düşlerim seninle bir daha. Nasıl mecburum ellerine, yüreğine nasıl hasretim bir anlasan… Ve bir anda gelsen, dağıtıp karanlıkları. Yıkanan şehrin yağmurlarıyla, geç kalmış pişmanlığımın ağrısını dindirerek ” Bak döndüm ” desen… Daha şimdiden tükendi ruhum işte. Sensizliğin ateşiyle tutuştu gecelerim. Yangınlarındayım kör sevdamın. Kime dokunsam sensizliği sarıyor ellerim, neye Baksam yokluğunu görüyorum. Nereye gitsem hasretin bana yar… Kimsesiz çocuklar gibiyim en yalnız köşesinde gecenin. Sabahı edecek kadar bile umudum yok sensiz. İçimde biriken sözlerimi bir tek sen anlarsın bilirim. Bir ses ver artık sesime, ve öyle bir gel ki yar, sende dursun saatler…
TUĞBA TOKAT